| تبليغات | X |
پای در زنجیر با دوستــــان
به که با بیگانگان در بوستان
رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز
تا داد خود از کهتر و مهتر بستانی
(دهخدا)
از دیرباز تمام مردم جهان به ارزش و جایگاه خنده و طنز پی برده بودند و در بین تمام ملت ها ما شاهد طنزگوییهای بسار شیرینی هستیم. اگر نگاهی به تاریخ پرفراز و نشیب ایران هم بیاندازیم می بینیم گاهی ملیجک های دربار چنان قدرت و نفوذی می یافتند که خود شاهان بدان رشک می بردند!!! گروهی بر این باور هستند که طنز اجتماعی زاده خفقان و سرکوب است و ازین روی است که برای گفتن سخن باید به جامه بهلول درآمد تا سخن راست را بر زبان راند. یکی از رایج ترین نمایش ها در سالهای نه چندان دور نمایش های روحوضی بود که سیاه با گستاخی تمام با زمان و زمین سخن می راند و شاه و شیخ را به سخره می گرفت و چون از دردهای مردم می گفت چهره ی سیاهش چهره ی دوست داشتنی مردم بود. به هر روی یادی می کنیم از بزرگان طنز در ایران از عبید زاکانی تا داستان سرای دوران کودکیم منوچهر احترامی که سال گذشته از بین ما رفت. به خواندن سه چکامه از ابولقاسم حالت طنزگوی چیره دست که دوتای آنها در توفیق (نخستین مجله طنز ایران) سال های دهه ۲۰ منتشر شده است می نشینیم.
(سیاستمداران ما ۱۹/۵/۴۴)
هر که در کشور ایران به سر کار آمد مدتی خورد و بخوابید و بیاسود و برفت
همچنان ارسی قلابی و شلوار نخی هفته ایی چند به پا بود و بفرسود و برفت
آمد از دامن میهن بنشاند گردی بدتر از آن را به کثافت بیالود و برفت
هر زمان خواست ز کاری گرهی بگشاید گرهی بر گره کار بیفزود و برفت
(چه ملت صبوری، چه دولت شروری! توفیق ۵/۷/۲۳)
در این دیار بینی هزار عیب و علت یکی قرین رنج است، یکی غریق ذلت
یکی است در مضیقه، یکی است در مذلت اگر بپرسی ازمن ز دولت و ز ملت،
یکی مثال ماری است، یکی مثال موری چه ملت صبوری، چه دولت شروری!
رفاه و شادکامی است جزء امور موهوم زمشت ظالمان است، کوفته مغز مظلوم
بدست اهل مجلس دولت ماست چون موم به پای ظلم دولت، ملت ماست معدوم
دولت ما چو دیوی است، ملت ما چو حوری چه ملت صبوری، چه دولت شروری!
به هر زمان که گردد نیازمند مجلس به یک طعام ناباب، به یک شراب نارس
به هیئتی محلل، به دولتی مُنجّس کند به خلق تحمیل با کلک و دسائس
هیئت تازه کاری، دولت نوظهوری چه ملت صبوری، چه دولت شروری!
کنون که نیست مقدور نهضت و جنبش ما نتیجه ای ندارد تلاش و کوشش ما
وکیل ما کند کار خلاف خواهش ما مجلس ما چو آب است به روی آتش ما
درسر خلق دیگر نمانده است شوری چه ملت صبوری، چه دولت شروری!
اگر که پاک بسته است لب و دهان مردم برون نرفته هرگز ز لب فغان مردم
بریده گشته دیگر امن و امان مردم رسد ز دست دولت لطمه به جان مردم
بدان صفت که از سنگ لطمه خورد بلوری چه ملت صبوری، چه دولت شروری!
(ما سنگ زنیم، سینه زنیم، آمورچه خانیم توفیق ۱/۱۰/۲۲)
ما بی هنر و بیرگ و بی نام و نشانیم منگیم، دبنگیم، چنینیم، چنانیم
کاندید شریران و سفیهان و خسانیم ما مایه برهم زدن کون و مکانیم
ما سنگ زنیم، سینه زنیم، آمورچه خانیم خودرا به میان وکلا خوب چپانیم
ما رای بر و رای خر و رای فروشیم دیروز چنان گربه و امروز چو موشیم
آن به که بجنبیم و بجوشیم و بکوشیم شاید به وکالت برسیم ار بتوانیم
ما سنگ زنیم، سینه زنیم، آمورچه خانیم خودرا به میان وکلا خوب چپانیم
شک نیست که ما دور ز ایمان و یقینیم امروز به ظاهر همه گر حامی دینیم
خواهیم که برکرسی مجلس بنشینیم هر حرف که داریم به کرسی بنشانیم
ما سنگ زنیم، سینه زنیم، آمورچه خانیم خودرا به میان وکلا خوب چپانیم
ما بیخبر از دانش و عاری زسوادیم ما نخل جفا، شاخ ستم، بیخ فسادیم
کاندید دغا پیشه ی بی دانش و دادیم مائیم که تیرافکن بی تیر و کمانیم
ما سنگ زنیم، سینه زنیم، آمورچه خانیم خودرا به میان وکلا خوب چپانیم
بدگویی ما در همه جا ورد زبان است کاین شخص فلان است و فلان است و فلانست
آن جا که عیان است چه حاجت به بیان است؟ دیروز همین بوده و امروز همانیم
ما سنگ زنیم، سینه زنیم، آمورچه خانیم خودرا به میان وکلا خوب چپانیم
تا جامعه غرق است به دریای جهالت تا نیست کسی منصرف از راه ضلالت
جز ما نشود منتخب از بهر وکالت ما مخلص نادانی هر پیر و جوانیم
ما سنگ زنیم، سینه زنیم، آمورچه خانیم خودرا به میان وکلا خوب چپانیم